VOOR UITZICHT OP ZEE

VOOR UITZICHT OP ZEE UITVERGROTING / MEER IN HAUS

KLIK FOTO’S

Hallo Mariëlle,

Op weg naar een eiland dwars door het blauw.
Ik kan het niet laten om er even met een digitale kleuren-meter mee
en doorheen te reizen en het blauw te meten.
Een blauwe stip, dat is wat de Astronaut zag nadat hij zijn schoen in het maanstof had gedrukt.
En dat de Aarde rond is, de reizigers dalen naar links iets af, maar hebben verder niets in de gaten. Het fototoestel wel.
Het is alsof het meisje met de staartjes op de foto hieronder dwars door het glas, de boot voor een vis aanziet. De prachtig geplaatste wolk, die bij de berg hoort, als decorstuk in een ingericht Aquarium met smaak. De boot, als vis, met een buik vol Pinokkio’s die kunnen liegen wat ze willen, omdat de neus hetzelfde blijft.
De structuur van het oppervlak van het water doet me denken aan vissenhuid, aan de huid van een makreel die ik ooit in de viswinkel kocht, om in een film uit het water gehengeld te laten worden, omdat men beet had. Deze huid is blauw, net als Ulramarijn wat ‘van over de Zee’ betekent’.
Als je van Zee houdt, zit je op een eiland goed en wordt je door haar (hem) omarmd.
Het heeft lang geduurd voordat ik accepteerde dat mijn spijker zonk, terwijl die boot bleef drijven.
En wat mij betreft blijft die wolk waar die is.

Dank voor je mooie foto!

Groet retour
En tot snel!
Bas

KLIK: https://www.royalbcmuseum.bc.ca/

Strand Meijendel.
 Liefs
 Maria
 Ps: Wist niet of ik er zelf op mocht maar zonder iemand er op heb ik geen zeefoto, en als ik er één met een ander erop stuur ben ik weer illegaal bezig. Zucht. Wellicht ben ik er anders nog uit te knippen/snijden.

Hallo No. 22, Hallo Maria,
 
Deurmat nummer 22, dat is 2 x 2 en dan sta je daar bijna in je ééntje. 
Maar wel mooi centraal in het midden.
Naar je haar kijkend lijkt het alsof je zo uit Engeland bent komen aanlopen. Unexpected!
Misschien dat er vóór jou (achter de fotograaf)  duizenden mensen vol verbazing met open mond staan te kijken, omdat het leek
of er een zwart geklede zeemeermin verscheen en uit de branding kwam.
Aan de rand schelpjes kan ik zien waar de zee gestopt is.
De schepen op de horizon lijken op de rand van een muurtje te staan.
Ik hoop dat je zucht, omdat de lucht zo mooi blauw is.
Over knippen en snijden gesproken; de kappers zijn weer begonnen.
Zou ik deze foto in de Zee-collectie mogen opnemen en zou jij zo ook t.z.t. op de Site mogen (blijven) staan?
 Dank voor je mooie Zee-foto,
Meijendel schijnt mooi te zijn, ik ben er nog nooit geweest.
De Zee is overal waar kust is.
 
groet retour
en tot snel!
Bas





Hoi Bas,

Jij verveelt je niet, zeg!

Uitzicht op zee…
Dit was het uitzicht vanaf ons vakantiehuisje ‘Gort na Cuile’ op Malin
head (het meest noordelijke punt van de Ierse Republiek).
Was tijdens onze zomervakantie van 2016.

groet!

L1

Hallo L1, No.20,

Heeft even geduurd, ben druk bezig met het inventariseren van Werkplekken, Cavia’s, Zeeën en Koppen van Rodin
en deze een plek te geven. dat valt nog niet mee.
Maar gelukkig is daar de Zee.
Een prachtige foto in Leen-stijl, bijna monochroom en meer dan genoeg om te arceren.
Zie hoe de vogels tegen de wind in, de Zee lijken te imiteren en als je goed kijkt valt het op dat ze het lijnenspel van van de bergen uitbeelden.
De vogel voorop, rechts kiest de eerste rots.
Vogel twee ziet de hoek van de rots daaropvolgend en vogel drie van rechts gezien neemt de rest-ruimte met zijn vleugels voor zijn rekening.
Hoeveel mensen zijn er niet en geweest, die dachten dat ze, door slechts een hoofdletter V te tekenen, een vogel op papier konden vangen.
Nu de vogels daar in Ierland voor altijd stil hangen kunnen we ze mooi bestuderen en zien dat je aan dezelfde V flink te kort komt.
Dan zou ik nog willen opmerken dat er hier sprake is van een schoolvoorbeeld van tonen en dieptewerking.
Zie hoe de rotsen in drie stappen, langzaam vervagen en bijna opgaan in de lucht.
Niet dat de vogels daar in trappen, die weten wel wat afstand is.
Grappig feit is, dat er in geen velden of wegen een boom is te bekennen, iets wat op Zee een vanzelfsprekendheid is.
En dat jij nu van Boom-beklimmen, naast tekenen, je beroep maakt.

Dank L1 voor deze mooie foto!

groet retour en tot snel!
Bas






Dag Bas,

Boulevard Estoril in Portugal.  Ik heb heeeel veeel zeefoto’s. teveel. Ik hoop dat je deze mail kunt binnenhalen.

Vr. gr. Gusta

Hallo Gusta,

Twee dames gearmd over de boulevard van Estoril. Links, voor de kijker, de dame met een kleur broek geleend uit zee. In het midden, de dame met de golven vertaald in bloem-motief op haar korte broek en aan haar rechter-arm een onbekende of misschien iemand die op haar wacht. De weg uitgestippeld om te flaneren. De linkerdame draagt in haar hand een tot prop gevouwen doek, omdat de wind dingen meeneemt. De hoed zit nog goed. Er wordt iets verteld, hard genoeg om boven het geruis van het water en het klikken van de slippers, tegen hielen, uit te komen. Twee mannen zijn bijna boven. Als de dames even iets verder lopen zijn de reddingsband en de hoed bijna even groot.

groet Bas en tot snel!

met zee-tegel-blauw op de achtergrond






Een strandopgang bij de Noordzee, Kop van Noord-Holland.

Groet! Peter Everts

Hallo Peter,

Ik schreef eens in een schildering; ‘En alles wat we bouwen en alles wat we afbreken’. Nu zie ik aan weerszijden het Helmgras, waar ooit Duitsers met verkeerde gedachten alles met beton volstortten, constant turend naar die ene lijn in de verte. Mijn Opa, die daar onder dwang met kruiwagens rondliep, vloog door de lucht en het gras in brand toen bevriende vliegeniers, die van de overkant kwamen, de boel weer probeerden af te breken. Hij stond op en liet de Zee zo snel mogelijk achter zich en vluchtte richting Huis. Ik zie de getimmerde aanlegsteiger, om alles tot je te nemen en te vertalen in welke taal dan ook. Om vandaar af in een huwelijksbootje te stappen of deze ter plekke te laten zinken, even niet naar die lijn in de verte kijkend, maar in de ogen van die ander. De weg erheen lijkt verschoven en in Zee te eindigen. Er vliegt niets in de lucht en je hoopt dat er niemand straks met blote voeten in het glas trapt. Wat je niet allemaal in je hoofd haalt, kijkend naar de Noordzee bij de Kop van Noord-Holland

.

Hallo Luce,

Even lijkt het alsof een klein gevleugeld insect zich in de top van het duinzwenkgras heeft vastgehaakt en nog even ontsnapt aan het horrengaas waar de wind mee speelt. Iemand met verbeelding heeft de branding gedrapeerd, losgehaakt uit Zee en laat het mee-golven met het haar van de pianist. Zij ziet de Zee niet, ze drijft op het zand en op de klanken op de bodem van de krater, met haar ogen dicht ruikt ze het zout en weet precies waar ze haar vingers zet, omdat de Zee het voor zegt. Kijkend naar de foto maken we onze eigen muziek en zien dat het publiek wat rood draagt de aandacht trekt. Bijna niemand kijkt naar de Zee, waarover ze zijn gekomen. Een enkeling overwoog te voet te gaan. We zien de handen van Tomoko niet, die hamerend op de olifantentanden toetsen dansen, waarbij het lijkt alsof de duimen en de pinken spelen alsof ze over aanspoelende golven springen. Wie goed luistert hoort dat de wind uit Zee, zand tussen de snaren heeft gestrooid, wat knarsend door de hamers en de mechanieken wordt verpulverd en gemalen en dat alles precies in de maat. Van bovenaf gezien lijkt het alsof we van binnenuit naar een oog kijken. De pianist de pupil, het publiek de rand van de iris en het eiland de vorm. Huiswaarts kerend zingt het publiek het lied van zonet nog mee, korrels zand knarsend tussen de kiezen. Vloekend legen de mannen hun laarzen, kiepen dan de piano op zijn kant om er het laatste zand uit te laten lopen. Volgende keer vullen we hem met water en laten er de vissen in los.






Hallo Anita,

Eénmaal de blik gericht, gaan de ogen zwemmen en dwalen steeds verder af in de oersoep van het schilderen en de kunst. Ik zie Rothko, Pollock en Gaudi. Dit is de plek waar Klimt ze bij een afgrond plaatste en nadat ze kussend in Zee stortten, weekten zijn hoekige en haar ronde symbolen los en vielen uiteen op de bodem, die Gaudi ving en in golvende patronen zou inmetselen in huizen met geschubde huid. Dit is de plek waar je, met je contrasterende zwembroek of je monokini, in vrije vlinderslag kan verdrinken en op kan gaan in een nat blijvend schilderij en in alles wat nog te schilderen valt.

https://australianmuseum.net.au/learn/cultures/atsi-collection/woppaburra-people-of-the-keppel-islands/

Maasvlakte, zo fantastisch!

Hallo Marianne,

Ooit maakte ik eens een beeld/ installatie, waarbij je het kijken kon verlengen, door gebruik te maken van verrekijkers. De titel van de expositie was: ‘Grensgebieden’ Er voeren schepen voorbij met namen als: ‘Stella Maris/Sterre der Zee’. Het licht glinsterde, zowel op het water als ook op en van de televisies (tele=ver visie=zien), die ik als ‘bakens’ de lucht in had gebouwd.

Mooi om te zien hoe het lichte zand van de opgespoten vlakte parallel loopt met de streepjes schuim. Eerst kwam de Zee de haven in, nu de haven in de Zee. De bodem omgekeerd, bovenop het water gestort, loopt men nu over gefossilleerde vissen, die snel bedolven, beschermd bleven tegen rotting en vraat. Soms duiken ze op vanuit de zandvlakte en is de mens bezig de zandbalans te bewaren. De stad ligt een heel eind terug, landinwaarts, daar waar het water onder de Zwaan doorstroomt en waar de strak in het pak en in het haar, inmiddels dode drummende dichter woonde, die zo treffend over het heelal schreef en er nu in opgenomen is. In deze ruimte willen je ogen toch ook aan iets vasthaken en ontdekken dan, in de verte, een schip op de horizon. En toen ben ik begonnen met inzoomen en kwam Mondriaan voorbij. Tijdens het binnenhalen van het beeld werd het schip groter en groter tot ik de kleuren van de leisteen zag waarop jij, in België, schildert, de vogels en de dieren vast legt, terwijl de Maas daar de Zee opzoekt en uiteindelijk uitmondt in een vlakte.

Havenmeester Havenkaart: klik knop hieronder en zoom in en uit

De foto van het lege strand is gewoon Scheveningen.

Hallo Elisabeth,

De zon verraadt een net. Het lijnenspel van de schaduw op het zand verteld ons hoe het gespannen staat, tussen twee palen, die bijna op één lijn staan, dicht tegen elkaar aan, waarbij de achterste bijna onzichtbaar lijkt. Het is geen net waar men vissen mee vangt, hooguit wat indrukken van waar mensen hebben gestaan. Verderop staan er die richting water zijn gelopen. Ze zijn verbonden met een lijn, misschien bang om elkaar kwijt te raken. Of klaar voor een ritueel of voorstelling. De stoelen op de eerste rij zijn nu nog leeg, maar als de zon straks hoger staat, waarschijnlijk goed gevuld. In het hoofd hebben ze een boom verzonnen. Het zou een lintendans kunnen gaan worden, waarom zou je alleen maar dansen met Mei. Een derwisjdans en dan draaien, draaien, draaiend naar Eenheid. Oom Herman draaide ooit eens zo, dat hij wervelend over de feesttafel vloog, de consumpties omarmde en zwemmend eindigde op de natte dansvloer. Als je aan een rivier opgroeit, leer je dat je je door de draaikolk moet laten meevoeren tot onderaan om er dan aan te kunnen ontsnappen. En dan de aarde. De aarde draait niet alleen om zijn as maar ook om de zon. Na drieëntwintig uur, zesenvijftig minuten en vier seconden staan de sterren weer op de zelfde plaats. Zeevaarders weten dit. Drie minuten en zesenvijftig seconden later staat de zon weer op dezelfde plek. Dat heb ik gelezen en ik geloof het, ook al draag ik zelf nooit een horloge. Op de foto staat alles stil, ook de mensen. Hoe ze zullen gaan bewegen, daar moeten we naar raden. De piloot krast een wittige lijn in de lucht. Wat de zee doet weten we.






Dag Bas,

Hierbij een foto van de zee en een klein stukje strand bij de Wassenaarse Slag tussen Scheveningen en Katwijk (denk ik).

Groeten,
Gerda 02 wo-o

Hallo Gerda,

Er wordt aan zee vaak en veel gedacht en soms verzinkt men er in. Niet dat het de Zee iets kan schelen, die trekt zich er niets van aan en komt en gaat en komt en gaat en …., misschien hooguit iets van de Maan, die ook vaak wordt bezongen en het licht weerkaatst. Als ik met mijn hand de zee en de lucht afdek zou ik zo op de maan kunnen staan, een maan met drie met zout water gevulde kraters. Komt de zee het water ophalen of heeft zij het zojuist even alleen gelaten? Vissers zal het waarschijnlijk worst wezen, op de maan vang je sowieso niets. Ja, zonlicht, zonder de Zon is de Maan een koud en donker hemellichaam. Drie maanden na het verschijnen van zijn dichtbundel ‘Een eerlijk zeemansgraf’, werd scheepsarts Jan Jacob Slauerhoff gecremeerd. En de dichter eeuwig zinkend uitgedoofd. Op zee is het onmogelijk een kuil te graven. Daar is het strand een uitgelezen plek voor. Misschien vandaar die drie achtergebleven kraters. Vanachter hun boek kijken mensen even op naar zee, zich losmakend van de geschreven woorden en laten ze bezinken. De visser, eenmaal thuis aan de gedekte tafel, zwijgt en kijkt zonder te praten. De foto geklemd in tijdschrift ‘Het Getij’, zodat hij weet waar hij gebleven is.

Jan Jacob Slauerhoff

Ha Bas,
 
Katwijk aan Zee lopend richting Wassenaar!
met vriendelijke groet,
Nelleke Vonk

Hallo Nelleke,

Ik zie de zee, de zee bij Katwijk, dat weet ik omdat jij me dat schreef. De zee, die als je goed kijkt, in ritmische witte lijnen een groot hart heeft getekend en het wandelpad, richting verdwijnpunt, daar waar alle lijnen samenkomen, glad heeft gestreken, zodat men ziet waar men loopt. Voor de voeten van de fotograaf hebben twee voeten elkaar net gepasseerd in tegengestelde richting. Het lijkt alsof er een één-benige langs de schuimlijn heeft gehuppeld of uit het niets te voorschijn kwam. Zo doet de zee dat, telkens gumt het het tekenvlak uit, zodat het weer opnieuw be-tekent kan worden en mensen worden uitgedaagd, het strand te bekrassen en het te beschrijven. Iemand heeft bij een interieur-zaak zevenhonderdvijftig milliliter transparant schelpenwit gehaald en schildert een steigerplanken tweezitsbank in de buitenlucht. De zee maalt het zelf.




Bij deze en geniet van het mooie weer!

Pauline

Hallo Pauline,

Mooi hoe het licht de randen raakt, mooi ook dat dat ik een foto ontvang waarin zee en land samen komen, zowel in beeld als in taal. Helemaal mooi dat de afzender de Zee draagt als achternaam die ze van haar ouders meekreeg. Zeeland, alsof de kijker hardop uitspreekt wat er zich afspeelt. Dat het land zee wordt en de zee land. Het land heeft nu het golven overgenomen maar straks zal het water dat weer doen. Het rimpelt en lijkt op de huid van vingers die lang in het water zijn geweest. Daar hebben vissen geen last van, die zwemmen hier, door verdronken achtertuinen en over ondergelopen huizen, omdat de zee weigerde van plek te wisselen. Men doet zijn best om droog te blijven en vraagt hier hulp van bovenaf. Zo visten zeelui een Godin op, in delen werd ze boven water gehaald. Iets waarin zij, als beschermvrouwe, zelf soms faalde en zeelui voorgoed de diepte in verdwenen. Droog zit zij nu in het museum. Buiten beeld, achter de duinen, waar water uit de kraan komt of als het regent, wappert een vlag. Een leeuw worstelt met de golven. Als in een animatie-film probeert hij tegen het water op te klimmen, maar klampt zich vast aan de mast als de wind even gaat liggen. Ondertussen stapelen de woorden zich op. Beeld en taal, zee en land. Hier is Johan Hendrik geboren, de man die alle woorden in één boek probeerde te vangen, hun betekenis probeerde uit te vissen en verdrietig was omdat er veel aan de aandacht ontsnapt. Het manuscript van zijn woordenboek was gereed tot aan de letter Z, de Z van zee, toen Johan stierf. Hij overleed aan de pokken, waar de zee weer voor gezet kan worden, te vinden in zijn Dikke van Dale en op de palen in de foto.

Hallo Bas,

Het lukte niet zo om te kiezen, maar omdat je het fijn vindt om naar de zee te kijken is dat misschien niet zo erg dat je er nu 3 krijgt. En die derde telt eigenlijk niet mee, want dat is geen zee, maar een golf. Hierboven is Californië.

Groet van Marike

Hallo Marike,

Alsof Rembrandt aan het strand met het licht speelt. Het licht het water vooruit laat stuwen, dan met groot gebaar uithaalt om zo het oog naar de bomen te leiden, waarna Hockney de fik in de kleuren zet, die zichtbaar worden als de mist optrekt. Voor me zie ik hoe het schildersdoek plat op de grond ligt en de dikke natte verf met twee handen naar elkaar wordt geveegd en gekneed tot een golf, alsof de zee gespleten wordt, zoals in de de Tien Geboden, maar dan de film teruggespoeld. Een effect waarbij Bob Ross verbleekt! Op de foto een geruisloze golf in de Stille Oceaan, een aanloop nemend en klaar om zichzelf stuk te slaan. Nog even lijkt het alsof een reusachtige mol zich door een watertuin graaft. De tuin is een begraafplaats voor afgedankte satellieten, want in de ruimte laten hangen is geen optie, sissend duiken ze de Vredige Oceaan in, om dan zacht te landen en te rusten tussen de zeesterren. ’s Avonds laat luisterde ik als kind soms stiekem naar mijn transistor radiootje, in het donker onder de dekens reisde ik de wereld rond. Tijdens het zoeken naar de zenders klonk het ruisen van de zee. Als mijn vader me naar bed bracht zei hij altijd; ‘kom we gaan met de boot’ en was mijn bed de kajuit. Brian Wilson van de Beach Boys heeft heel lang in bed gelegen en wilde er eigenlijk niet meer uit. Op een avond tijdens het zoeken vond ik de goede golflengte en hoorde ik wat alleen God weet. Met de surfnummers van de Beach Boys heb ik niet zoveel, maar “God Only Knows’ is een klassieker. Mijn bed is allang geen boot meer, maar hoor (en zie) ik Brian I may not always love you
But long as there are stars above you
You never need to doubt it
I’ll make you so sure about it , zingen, dan wordt ik overspoelt door weemoed. Dat heb je soms ook bij zee, laat staan bij een Stille Oceaan.

Advertentie